Pokazywanie postów oznaczonych etykietą medycznie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą medycznie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 19 grudnia 2021

Swoiste podsumowanie.

Witajcie!

Postanowiłem naskrobać, choćby w przybliżeniu co działo się u mnie w ostatnich miesiącach. 

Maj. 

Strasznie dużo się działo jeśli chodzi o załatwienie formalności związanych z pogrzebem. Najgorzej chyba było w szpitalu, odbieranie rzeczy po Staruszku, odbieranie aktu zgonu itp. Potem jakoś było w miarę, pewnie ze względu na moje wizyty u pani psycholog. 

W dniu pogrzebu pomogła nam dość mocno koleżanka Rodzicielki z pracy, przede wszystkim zawiozła nas na cmentarz. Na miejscu okazało się, że przyszli m.in. nasi dawni sąsiedzi z piętra niżej, członkowie rodziny ze strony Staruszka spoza Warszawy, moi Rodzice Chrzestni, a nawet pani od ubezpieczenia naszego mieszkania. W sumie mogło być ok. 50 osób. Największe jednak wzruszenie przeżyłem jak zobaczyłem naszych wspólnych znajomych z Olsztyna, z którymi znamy się ponad 20 lat, wiele razy bywaliśmy u nich na działce, oni u nas w domu. Niesamowite było to, że mieli chęć przyjechać tyle, żeby pożegnać Staruszka, a potem właściwie od razu wrócili do siebie, bo mieli jeszcze sprawy związane ze zdrowiem do rozwiązania. 

Wszystko pewnie wyniknęło z tego, że Staruszek był do choroby człowiekiem rozsiewającym wokół siebie pozytywną atmosferę. Jak na przykład pojawiał się w banku, to panie tam pracujące od razu mówiły, że przyszedł ich ulubiony klient (sądzę, że nie było to takie gadanie ,,okrągłe" tylko). Samą ceremonię pamiętam już średnio dokładnie, na pewno podobało mi się, że wszystko prowadził Mistrz Ceremonii (tak Staruszek chciał, tak samo z kremacją było), bo całość nie była taka sztampowa jak zdarza się przy prowadzeniu całości przez księdza. 

W maju też wziąłem się za swoje kolano. Pierwszy ortopeda zrobił USG i właściwie nie wiedział w czym rzecz. Wysłał mnie na rehabilitację, która w świetle późniejszych ustaleń była potrzebna jak rybie ręcznik. Zaaplikował mi laser i Solux. Wracałem do niego jeszcze parę razy, ściągał mi z kolana płyn. Ogólnie maj był pełny raczej niemiłych zdarzeń i emocji. 

Czerwiec. 

W czerwcu były moje 30-te urodziny. Odbyło się wszystko w całkiem dobrej atmosferze, mimo faktu, że tylko ja z Rodzicielką byłem. Zjedliśmy bezę z owocami i właściwie tyle jeśli chodzi o czerwiec. 

Chyba jeszcze w czerwcu byłem kolejny raz u ortopedy, znów nic nie wymyślił nowego. 

Lipiec. 

Właściwie nie pamiętam nic szczególnego w tym miesiącu. Chyba sztampowo dość było, wyróżnić można  tylko moją psychoterapię (wszedłem na inny poziom wyrażania słowami emocji jakie we mnie siedzą, mówienia o stracie itp.). 

Sierpień. 

Trochę mroczny miesiąc, z tego co pamiętam. Jakoś wtedy tęsknota za Staruszkiem zwiększyła się do rozmiarów większych niż we wcześniejszych miesiącach. 

Rodzicielka pojechała wtedy sama na tydzień na działkę do rodziny Staruszka. Ja zostałem w domu i niby było ok, jednak z biegiem dni pogarszało mi się samopoczucie. Nawet był taki moment, że jak chodziłem po naszym mieszkaniu po zmroku to miałem skojarzenia z filmikami z Sieci, gdzie w Japonii są kręcone takie dziwne rzeczy. Jakoś umysł po prostu zaczął robić mi figle, do tego właściwie całymi dniami się obijałem, objadałem i myślałem o Staruszku i co to w ogóle będzie. 

Byłem chyba też w tym miesiącu u innego ortopedy, poleconego przez córkę mojej Mamy Chrzestnej. Facet rozczarował mnie dokumentnie, bo nic nie zalecił poza rezonansem, do tego albo w klinice gdzie przyjmował, albo w drugiej, pewnie zaprzyjaźnionej. Cena taka, że głowa mała. 

Wrzesień. 

Trafiłem do kolejnego ortopedy, który zalecił ten rezonans, tym razem sporo tańszy niż tam. Okazało się, że mam uszkodzenie łąkotki typu ,,ptasi dziób". Kawałek tego półksiężyca urwał się i zablokował mi kolano. Pan doktor wyjaśnił mi wszystko, poczynając od tego gdzie jest łąkotka, jak wygląda, po przebieg zabiegu artroskopii. 

Październik. 

7 października zostałem przyjęty w szpitalu przy tej klinice, gdzie zostałem ostatecznie zdiagnozowany. Muszę powiedzieć, że wszystko było na wysokim poziomie, anestezjolog wszystko wyjaśniał, informował itd. Po zabiegu najdziwniejszym uczuciem było to jak wracało mi czucie w nogach. Miałem prawą nogę od kolana w dół pomalowaną na pomarańczowo płynem do dezynfekcji i wyglądało wszystko naprawdę dziwacznie. A pierwsze ruchy prawą stopą należą do najdziwniejszych rzeczy jakich doświadczyłem (w początkowej fazie odpuszczania znieczulenia). Jedzenie i opieka pielęgniarska też zacna. Następnego dnia przyszedł do mnie rehabilitant, abym wstał i się przeszedł. Muszę powiedzieć, że mało nie zszedłem wtedy, tak już pojawił się ból w nodze. Nawet o kulach ledwo mi szło. Jak wróciłem do domu na kolejny dzień to właściwie wszystko szło mi jak po grudzie. Do dziś zastanawiam się jak dałem radę wejść na trzecie piętro. Początkowo funkcjonowanie z kulami przyprawiało mnie o mdłości, często rzucałem nimi po mieszkaniu w złości. Jednak z dnia na dzień wszystkiego się nauczyłem. Zaczął przychodzić do mnie rehabilitant, który spowodował, że stopniowo czułem się coraz pewnej. 

Pod koniec miesiąca, pojechałem na dwa tygodnie do Konstancina na turnus rehabilitacyjny. Była to dla mnie ostateczna szkoła samodzielności, pod koniec pobytu łaziłem już z przyjemnością niemal po korytarzach kompleksu medycznego. 

Listopad/Grudzień. 

Jak byłem już w domu w początkach listopada wróciłem do rehabilitacji stacjonarnej (do dziś trwa). Widzę efekty, już od miesiąca chyba poruszam się bez kul, ufam też coraz bardziej operowanej nodze. 

Widzę niestety też, że zaczyna się mój okołoświąteczny dół psychiczny. Nie wiem od czego to zależy, od paru lat przed Wigilią czuję się jak dętka. 

W styczniu najważniejszą sprawą będzie moje szczepienie 3. dawką. W połowie miesiąca będę musiał zrobić sobie badania, bo w lutym mam wizytę w Instytucie Onkologii (ostatnia kontrola tam o ile pamiętam). 

*************************************************************************

Życzę Wam wszystkiego dobrego na Święta, w miarę spokojnego czasu, spędzonego w rodzinnej atmosferze. W Nowym Roku życzę dużo zdrowia, pomyślności, spełnienia marzeń i wszystkiego co najlepsze. 

Pozdrawiam!

piątek, 11 października 2019

Kontynuacja działań. Plany.

Byłem dziś na pierwszej części badań. Całość ograniczyła się do wywiadu zdrowotnego u pielęgniarki. W sumie jest to dobre rozwiązanie, bo w poniedziałek będę krócej siedział u pani doktor (będzie miała zarys moich problemów zdrowotnych w formularzu, jedynie dopowiem coś niecoś jak będzie konieczność taka). We wtorek z kolei mam spotkanie organizacyjne, w sumie będzie dość podobne do tego jakie miałem przy stażu we współpracy z urzędem pracy w tym miejscu. 

Mamy już nową kuchenkę, na razie nie możemy przyzwyczaić się do nieco zmienionego wyglądu całej kuchni (wcześniej mieliśmy sprzęt brązowy, teraz srebrny). Ogólnie jednak jesteśmy zadowoleni z zakupu. 

Jutro jedziemy na działkę do rodziny Staruszka. W sumie nawet podoba mi się ten pomysł. 

Pozdrawiam!

piątek, 4 października 2019

Kardiolog. Wizyta z przyszłością.

Wczoraj w urzędzie pracy było beznadziejnie, aż nie mam ochoty pisać nic na ten temat, może tylko to, że zdecydowałem się na pewnego rodzaju powrót (ale o tym za chwilę). 

Pod wieczór byłem u kardiologa, w nowej przychodni, która powstała jakiś czas temu bardzo blisko nas. Pan profesor był naprawdę zainteresowany moim problemem. Wypytał mnie na wszystkie możliwe okoliczności, zrobił EKG, zmierzył ciśnienie. Mam zmienione leki, ciekawe jak to wszystko się poukłada z tym moim pulsem (bo z tym mam największy problem). 

Dziś z kolei wybrałem się do miejsca, gdzie miałem swój pierwszy staż. Przy okazji byłem świadkiem paru niecodziennych spraw. Najpierw w okolicy przystanku widziałem (a właściwie usłyszałem, a potem zobaczyłem) jak dwa samochody zderzają się ze sobą. Nic poważnego się nie stało, jednak policja działała tak długo, że jeszcze była jak wracałem do domu. Jak wychodziłem po oddaniu CV i formularza zgłoszeniowego zobaczyłem grupę ludzi protestujących przeciwko gender. W sumie mają do tego prawo, jednak forma łącząca protest z religijnym kontekstem jakoś mnie odrzuciła. Ostatni szok przeżyłem w przejściu podziemnym, gdy minąłem starszą panią, która wykrzykiwała, że ktoś okradł Polskę, zbliża się koniec świata itp. Normalnie dziwaczny dzień z lekka. 

W samej firmie szybko udało mi się złożyć dokumenty. Miałem jeszcze chwilę, by wpaść do wydziału, gdzie miałem staż. Opowiedziałem krótko co i jak u mnie, potem wróciłem do domu.   

Pozdrawiam!

środa, 25 września 2019

Film. Książka.

Obejrzałem ostatnio film dokumentalny, którego bohaterem był Hiranmoy Ghoshal. Pochodził z Bengalu Zachodniego, był pisarzem, który w 1934 roku przyjechał do Polski, by zostać wykładowcą na UW (wcześniej skończył studia w Kalkucie i w Anglii). Ciekawa jest historia jego przyjazdu. Podobno jak pracował w Szwajcarii jako szatniarz, zauważył go polski profesor, zajmujący się językami i kulturą Indii. Ściągnął Hiranmoya do swojej uczelni, jednak praca w naszym kraju ze względu historycznego trwała tylko do 1940 roku. Wtedy bohater filmu wrócił do Indii. Napisał wspomnienia z kampanii wrześniowej, w lokalnych rozgłośniach radiowych przekonywał swoich rodaków do tego, aby posłuchali co ma im do opowiedzenia o nazistach. Podobno w tamtym czasie była pewna grupa Hindusów, która wiązała swoje pochodzenie i pochodzenie nazistów od Ariów. Były też zapatrywania tego typu, że wróg mojego wroga jest moim przyjacielem, chodziło oczywiście o Anglików, dostrzegano możliwości wydostania się spod ich protektoratu poprzez zbliżenie się do nazistowskich Niemiec. W 1947 roku bohater dostał wysokie stanowisko w Moskwie, miał zajmować się promowaniem kultury Indii w swojej ambasadzie.  W 1956 roku powrócił do Indii, by zająć się opisywaniem, a nawet stworzeniem alfabetu dla niszowych języków. W 1957 roku powrócił do Polski, gdzie znów zajmował się wykładaniem na UW. Zmarł w 1969 roku, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Do dziś żyje jego córka Mira, miał też syna Bogdana. 

Przeczytałem też książkę ,,The Most Beautiful. Moje życie z Prince`em". Autorka, Mayte Garcia przedstawiła historię swojego małżeństwa z tym artystą w dość interesujący sposób. Poznali się, gdy miała 16 lat, zaczęła wtedy tańczyć w zespole Prince`a. Gdy skończyła 20 lat coś między nimi się zmieniło, zbliżyli się do siebie na tyle, że w końcu zdecydowali się na ślub. Wspólne życie w trasach koncertowych, a także późniejsze dwie tragedie doprowadziły do stopniowego wygaśnięcia uczucia. Tymi tragediami było urodzenie dziecka (syna) z poważnymi wadami genetycznymi, który po pewnym czasie zmarł, później Mayte Garcia poroniła. Prince po jakimś czasie zaczął pocieszać się w ramionach innej kobiety, co doprowadziło do rozwodu pary. Zadziwiające było podejście tego znaczącego artysty do religii. Pewnie jego studia nad Biblią ze Świadkami Jehowy spowodowały swoiste odchylenia w tej materii. Bo nijak nie umiem zrozumieć, gdy człowiek tłumaczy brak zgody na badania genetyczne czy zabiegi medyczne swoją religią. Gdyby autorka książki nie zgodziła się na zabieg po swojej drugiej tragedii mogłaby umrzeć. Nigdy jakoś specjalnie nie intrygował mnie Prince, jednak po przeczytaniu tej książki jakoś inaczej na niego zaczynam patrzeć. Książka jest warta polecania, bo nie ma w niej taniej sensacji, są raczej wspomnienia wspólnych chwil, zarówno tych miłych jak i tych tragicznych. 

Dziś byłem z Rodzicielką na zakupach. Ogólnie zmęczyło nas to nieźle. Do tego jeszcze skomplikowała się sprawa z naszymi telefonami. Musiałem kupić nową kartę, okazało się potem, że wybrałem zły model. Ogólnie zakręcone chwile na tych zakupach były. 

Staruszek z kolei utknął na cały dzień w szpitalu. Dostał kolejną dawkę chemii, do tego był to najdłuższy jego pobyt w szpitalu (wizyta lekarska koło 15, podanie chemii parę chwil potem, wszystko wolno podawane, do tej pory nie ma Staruszka w domu jeszcze). 

Pozdrawiam! 

poniedziałek, 23 września 2019

Lekarski dzień.

Rodzicielka rano pojechała do neurolog w związku ze swoimi zawrotami głowy (na szczęście jak na razie minęły, po wprowadzeniu leków przez lekarkę pierwszego kontaktu). Otrzymała dwa skierowania na badania specjalistyczne, zapisała się od razu i właściwie tyle. Bo terminy są na początek roku 2020. 

Staruszek z kolei pojechał oddać krew, bo w środę będzie u onkologa, dowie się między innymi o wynikach tomografii i dalszym działaniu. Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze (bowiem Staruszek już znacznie mniej narzeka na dolegliwości, pewnie to przez naświetlania i chemię guz się zmniejszył). 

Jutro jadę do urzędu pracy. Ciekawe czy dostanę propozycję jakaś. 

Dziś polecam: Alcest (shoegaze, post-metal, black metal), Alestorm (folk metal, power metal) oraz Akhenaton (symfoniczny black metal). 

Pozdrawiam!

czwartek, 14 marca 2019

Po badaniach.

Dostałem dziś wyniki z tych badań trzydniowych. Wszystko jest w porządku, mogę powoli wracać do przyjmowania hormonu tarczycy, kolejna wizyta kontrolna niemal za rok dokładnie. Wtedy też na podstawie wyników badań bardziej ogólnych jak USG czy morfologia krwi dowiem się co dalej (w sensie czy będzie potrzebne kolejne takie dłuższe posiedzenie w Instytucie). 

Na razie muszę ochłonąć po tych trzech dniach. Nie chodzi mi o fakt jedynie denerwowania się o własne wyniki. Przede wszystkim chodzi o atmosferę tego wielkiego szpitala, gdzie za pozorem ładnie odmalowanych korytarzy, ładnych mebli dla pacjentów cały czas czai się nieuniknione, czai się ból, brak wiary, śmierć. Nie lubię takich sytuacji, gdy emocje mieszają się ze sobą. Bo jak to tak, być szczęśliwym ze swoich wyników, gdy ktoś obok płacze w związku ze swoimi. Nawet trudno w słowa ubrać mi wszystko, co się kłębiło w głowie w czasie obserwacji pacjentów. 

Przeżyłem też niemały szok jak pierwszego dnia, gdy miałem robione USG szyi przyszła pani w kitlu pielęgniarskim chyba. Zaczęła nawijać coś o ,,ukrytych terapiach", od razu wiedziałem, że chodzi o coś niezbyt naukowego i dobrego. Jak wymieniła nazwisko pewnego pana, który chce leczyć wszystkie choroby lewoskrętną witaminą C, to wszystko mi opadło. Osoba pracująca w resorcie zdrowia nie powinna chyba nawet dotykać do zabobonów, nie potwierdzonych naukowo tez, założeń. W takim przypadku bardzo jestem ciekawy, po co robiła sobie badania, skoro te różne ,,naukowe" wywody i badania służą leczeniu wszystkiego. Ale może ze mną po prostu jest coś nie tak, czasem to zastanawiam się głęboko nad tą kwestią. 

Zaczynam słuchanie nowych płyt. Na razie wysłuchałem nowego krążka od pani Katarzyny Nosowskiej pt. ,,Basta". Całkiem dobrze nawiązała na nim do swoich poprzednich solowych płyt. Podkłady elektroniczne przygotowane przez Michała ,,Foxa" Króla odpowiednio łączą się z warstwą tekstową. A ta zawiera w sobie o wiele więcej historii, takich, które możemy porównywać z własnymi przeżyciami i emocjami. Uwagę zwraca różnorodność techniczna  stosowana przez panią Nosowską, bo mamy zarówno jej dość klasyczne patenty jak i wstawki właściwie zarapowane. Chciałoby się powiedzieć nawet, by piosenki trwały nieco dłużej, bo w mojej opinii czasami brakuje jakieś klamry tekstowej, puenty. Za najbardziej udane uważam te utwory, które promowały album, a także ostatni na liście kawałków  ,,Dosyć". Daję 8,5/10. 

Pozdrawiam!

wtorek, 3 lipca 2018

W domu.

Jestem już w domu, wczoraj miałem wizytę u okulisty, dlatego nie mogłem napisać notki. Sama wizyta wypadła bardzo dobrze, bowiem już drugi rok nie muszę zmieniać okularów. Jutro mam ostatnią wizytę wakacyjną u lekarzy, tym razem idę do pani doktor pulmonolog.

Wyjazd udał się dość dobrze, chłonąłem przede wszystkim atmosferę lasu, raz nawet widziałem zająca na drodze. W tym aspekcie nie mogę narzekać. Jednak jak zwykle nieco nawalił pierwiastek międzyludzki, bo wujek przez palenie papierosów i swojego rodzaju cynizm na dłuższą metę jest ciężki w obejściu. 

Byliśmy w Pułtusku, muszę powiedzieć, że rynek zrobił na mnie spore wrażenie, nie mówiąc już o zamku biskupim. 

Z racji mundialu chcieliśmy śledzić choć część meczy, jednak telewizor odmówił współpracy. Technik przyjeżdżał chyba ze trzy razy, został wymieniony dekoder i nic to nie dało specjalnie. Dopiero ostatni raz dał efekt w postaci działającego telewizora i śliwy pod okiem Staruszka (nieuważnie rozkładał drabinę dla tego specjalisty, ta zrobiła w tył zwrot i składając uderzyła Staruszka pod oko). Muszę powiedzieć, że duże wrażenie zrobił na mnie mecz Polski z Kolumbią jaki miałem okazję słuchać w radio, pierwszy raz uczestniczyłem w czymś takim. Zupełnie inne wrażenia jak w telewizji. 

Faza finałowa mundialu moim zdaniem robi wrażenie. Najciekawszy mecz był chyba wczoraj jak Japonia walczyła z Belgią. Byłem za Japonią, bo przypomniało mi się takie anime pt. ,,Kapitan Jastrząb". Belgowie jednak wygrali zasłużenie, nie ma co do tego wątpliwości. 

Pozdrawiam!

niedziela, 17 czerwca 2018

Wszystko jest jak należy.

Wracam po krótkiej przerwie, skupiłem się szczególnie na egzaminie, a także na meczach piłkarskich. 

Badania pod kątem jaskry wyszły nawet lepiej niż rok temu, znalazłem się blisko dolnej granicy normy. Pani doktor zaleciła kolejne spotkanie za rok. Mam nadzieję, że podobnie będzie w przypadku lipcowej wizyty w innej placówce okulistycznej. Rok temu wyszło, że wada wzroku się nie zmieniła, teraz nie odczuwam także jakichś zmian większych. 

Egzamin poszedł mi dość dobrze, choć komisja w pewnym momencie musiała zadać mi dodatkowe pytanie, by naprowadzić mnie na odpowiedź pełną na wylosowane zagadnienie. Ogólnie atmosfera była odpowiednia, choć siedzenie sam na sam z egzaminatorami nieco mnie stresowało. Ostatecznie dostałem mocną czwórkę z egzaminu i piątkę na koniec studiów podyplomowych. 

Teraz mogę śledzić już na spokojnie wybrane mecze piłkarskie, czytać, słuchać nową muzykę itp. itd. 

W czwartek jak się wszystko ułoży pojedziemy na mniej więcej tydzień na działkę do brata stryjecznego Staruszka. Na pewno będzie to dobry wstęp do wakacji. 

Dziś polecam z Bandcampa: Chinese Football (rock, indie, pop), Draken Werks (EBM, elektronika, industrial, alternatywna, dark electro) oraz Eddplant (alternatywny folk, indie, pop, punk). 

Pozdrawiam!

czwartek, 14 czerwca 2018

Plan na najbliższe dni.

Jutro mam umówione badanie wzroku pod względem jaskry, mam nadzieję na wynik co najmniej tak dobry jak rok temu. 

W sobotę mam egzamin, oby szybko się wszystko rozwinęło, bo jak na razie z tego co wiem zaliczyłem wszystkie moduły jakie były do zaliczenia. 

Obejrzałem dziś ze Staruszkiem mecz otwarcia mundialu Rosja-Arabia Saudyjska. Jak dla mnie był on dość jednostronny. Za to jutrzejszy mecz Hiszpania-Portugalia jawi się jako pierwsza szansa na poważne piłkarskie emocje. Stawiam na Hiszpanów, że wygrają 3:2. 

Pozdrawiam! 

piątek, 18 maja 2018

Wizyta kontrolna. Wyjazd.

Miałem dziś tą planowaną wizytę w Instytucie Onkologii. Wszystko odbyło się bardzo sprawnie, ze względu na miejsce wizyty, w zupełnie innej części tego budynku niż dotychczas. Przed gabinetem czekało może z 10 osób, wcześniej, gdy miałem badania kontrolne to siedziałem przed oddziałem endokrynologii i zwykle było ze cztery razy więcej pacjentów. Zostałem zapisany na przyszły rok na badania, przez trzy dni będę jeździł tam, jednak jeśli chce się dbać o zdrowie czasem należy decydować się na odrobinę jakichś niewygód. Miałem jeszcze pobraną krew w celu określenia jak mają się w moim wypadku markery nowotworowe. W sumie mogę powiedzieć, że czuję się bardzo zaopiekowany  medycznie chodząc tam na kontrole. 

W niedzielę wyjeżdżamy na około 10 dni w okolice Krakowa. Zapewne nie będę miał tam Sieci, więc ostatnią notkę przed tym wypadem wysmażę pewnie jutro. :) 

Pozdrawiam!  

poniedziałek, 30 kwietnia 2018

Wyniki. Plan na majówkę.

Byłem dziś na USG szyi, wszystko jest w porządku.

Jutro zamierzamy wziąć ze sobą Babcię na działkę, zrobimy grilla, odpoczniemy znów trochę. Poza tym na samą wydłużoną majówkę nie planujemy nic szczególnego. Ewentualnie w czwartek pojedziemy na działkę brata stryjecznego Staruszka, na razie jednak nie jest to pewne. 

Pozdrawiam!

czwartek, 26 kwietnia 2018

Pozytywnie.

Byłem dziś po odbiór wyników badań, wszystko jest w normie poza cukrem, który zbliża się do górnej granicy, na szczęście już pomyślałem o tym jak mogę poprawić i ten parametr. 

Można powiedzieć, że połowa stresu związanego z badaniami kontrolnymi minęła, mam nadzieję, że tak samo będzie w poniedziałek na USG szyi. 

Pozdrawiam!

czwartek, 19 kwietnia 2018

Wracam na rower.

Załatwiłem dziś sobie to badanie USG, 30 kwietnia mam wizytę umówioną już. Czyli nawet szybciej niż myślałem. 

Byłem dziś na rowerze, zrobiłem 10 kilometrów i na razie w sumie mam zrobione 81 kilometrów. Chyba całkiem dobrze, zważywszy, że w tym roku dopiero miesiąc (ale nie dzień w dzień) jeżdżę. 

Pozdrawiam!

środa, 18 kwietnia 2018

Pozytywne załatwienie sprawy.

Po południu pomogłem Staruszkowi przy oponach (zimowych i letnich), które trzeba było wydać z piwnicy bratu stryjecznemu Staruszka, a po paru godzinach schowaliśmy zimowy komplet. 

W przychodni pierwszy raz mogłem podziwiać jak zwiększona została jej wielkość, po remoncie stworzono dodatkową poczekalnię i dwa gabinety, wykorzystano zlikwidowany jakiś czas temu zakład rehabilitacji. Pomysł połączenia tych lokali moim zdaniem jest niezły, choć na razie brakuje możliwości skorzystania z porady lekarza innego niż lekarz rodzinny. Może za jakiś czas się to zmieni. Nasza pani doktor rodzinna wystawiła mi niezbędne skierowania, od razu zapisałem się na badanie krwi, jutro z kolei zapiszę się na USG szyi. 

Dziś polecam z Bandcampa: Transit Method (grunge, hard rock, rock), Vapor Eyes (hip-hop, elektronika, alternatywny hip-hop, indie) oraz Georga Watsky`ego (rap, hip-hop). 

Pozdrawiam!  

wtorek, 17 kwietnia 2018

Wszystko jest na dobrej drodze.

Dziś tak jak obiecał pan z tego zakładu szyby czekały na odbiór. Dzięki temu tak jak planowałem najpewniej w piątek na działce okna dostaną nowe szyby. :)

Jutro idę na wizytę do naszej lekarki rodzinnej, muszę wziąć te skierowania na badania, które w maju będą potrzebne. Mam nadzieję, że wszystko w miarę szybko uda się załatwić. 

Pozdrawiam!

poniedziałek, 9 kwietnia 2018

Plany na najbliższe dni.

W niedzielę było to planowane zaliczenie, okazało się proste, wszystkim udało się uzyskać piątki. :) 

W kolejnym tygodniu idę do naszej lekarki rodzinnej po skierowanie na badania, które w maju zaniosę na wizytę w Centrum Onkologii. Mam nadzieję, że nie będzie trzeba czekać długo, zwłaszcza na USG szyi. 

W maju czeka mnie na uczelni mini maraton z zaliczeń. Będzie jedno dotyczące rozporządzeń, jedno z UE i jedno z  umów międzynarodowych. Nie wiadomo jeszcze dokładnie w jakiej formie mają one być. 

Dziś zrobiłem 25 kilometrów na rowerze, od początku sezonu mam już 51 kilometrów na koncie. 

Pozdrawiam! 

czwartek, 22 lutego 2018

Troszkę poszukiwań.

Poszukałem dziś odpowiedzi na parę kolejnych pytań z tych do egzaminu. Jak na razie nie mam zupełnie pomysłu na parę odpowiedzi, w tym na te moje pytania do wysłania grupie. Mam nadzieję, że coś znajdę do kwietnia, bo to byłby wstyd nieco. 

Byłem też u endokrynolog, wyniki mam całkiem całkiem. Kolejna wizyta w październiku, a w kwietniu muszę ogarnąć badania do Centrum Onkologii na maj. Jakoś odrobinę się obawiam, choć do końca nie wiem czego nawet. 

Dziś polecam: Perfect (rock), Power of Trinity (moja stara miłość, tak jak Homo Twist; hardcore, rock alternatywny, reggae) oraz Republikę (nowa fala, post punk, rock, art rock). 

Pozdrawiam!   

środa, 3 stycznia 2018

Chyba po smogu. Zmiany w przychodni.

Dziś byłem u pani doktor pulmonolog, zaszło parę zmian, które można nazwać ,,cyfryzacją przychodni", jak dla mnie świetna sprawa. Największy szok przeżyłem jak pani z rejestracji powiedziała, że nie potrzebuje mojego d.o. by zapisać mnie na kolejną wizytę, wszędzie indziej jest bardzo ważny. 

Na moje szczęście pojawił się wiatr, a teraz deszcz, dzięki czemu po mglistym smogu nie ma śladu właściwie, nie liczę wskazań liczników wszelkich. 

Blue Oyster Cult- ,,Agents of Fortune" to porcja hard rocka, królują chwytliwe melodie, zespołowe śpiewy i duża ilość patentów charakterystycznych dla gatunku. Moim zdaniem najbardziej chwytliwy utwór to (Don`t Fear) The Reaper. Daję 9,5/10. 

Pozdrawiam!

wtorek, 7 listopada 2017

Urzędnicza machina.

Byłem dziś w ZUS-ie załatwić sprawę mojego ubezpieczenia zdrowotnego, nic nie wskórałem, a tylko się zdenerwowałem, bo ludzie to stają się niczym maszyny do zabijania w takich okolicznościach. Jutro jadę do urzędu pracy, bo podobno w moim przypadku jedyna opcja to załatwić przez nich to ubezpieczenie. Jakby było mało problemów małych, to jutro mam wizytę u kardiolog, ciekawy jestem czy będą jakieś trudności związane z tym, że nie było mnie ostatnio w eWUŚ. 

Pozdrawiam!

poniedziałek, 16 października 2017

Serial i książka.

Obejrzałem dziś trzeci odcinek serialu pt. ,,Zabójcza broń", jak na razie podoba mi się ze względu na takie różne ,,smaczki" między bohaterami oraz same sceny akcji (bo całość jest szczególnie dla fanów filmów sensacyjnych). Jest to adaptacja filmów o tym samym tytule, jednak z  tego co się orientuje twórcy serialu nieco pozmieniali wątki. Martin Riggs jest byłym komandosem, który przenosi się do Los Angeles, stracił w wypadku żonę i dziecko, przez swoją osobistą tragedię najpierw odciął się od ludzi (mieszka w przyczepie na pustkowiu jakimś, lubi sobie wypić, zatraca się we wspomnieniach), po powrocie do policji miewa samobójcze zamiary, wplątuje się bowiem bardzo chętnie we wszystkie pościgi, strzelaniny itp. Jego partnerem w pracy zostaje Roger Murtaugh, wrócił do pracy po zawale, stale musi więc uważać na swoje serce, jego głównym zadaniem jest unikanie stresu. Poza wątkami sensacyjnymi są też te osobiste, szczególnie podoba mi się stosunek żony Rogera do nowego kolegi męża, Riggs pojawia się zwykle nie proszony przed ich domem, a całość kończy się kolacją i piwem. :) Szczególnie niezwykła jest wtedy mina Rogera, choć stopniowo i on przekonuje się do Martina. Zmyślnie zrobione są też momenty, gdy Roger przypadkowo w rozmowach dotyka tematów bolesnych dla Riggsa, ten oczywiście mówi, że nic się nie stało, jednak widać po minie, że wiele rzeczy nadal w nim siedzi, mimo robienia ,,dobrej miny". Jak dla mnie serial zrobiony jest tak, aby szybko się nim nie znudzić (bo wątki osobiste są ,,dawkowane" stopniowo widzowi).

Przeczytałem też książkę pana Tomasza Piątka pt. ,,Kilka nocy poza domem". Ogólnie cały pomysł wydaje się ciekawy, chodzi o agencję prasową, która w rzeczywistości popełnia przestępstwa, które potem opisuje na swoich łamach. Autor przemycił też chyba sporo swoich obserwacji na temat dziennikarzy śledczych w Polsce, jednak jak dla mnie obraz ten jest nie do końca wyraźny. Nie umiem jakoś do końca uwierzyć w to, że dziennikarze tacy cały czas szukają okazji do seksu, szczególnie z koleżankami z pracy, picia alkoholu na umór (wątek przychodzenia na kacu do pracy przewija się przez całą powieść), nie mówiąc już o niemal ciągłym przeklinaniu (jest jedno zdanie w książce, w którym padają w odległości jednego wyrazu dwa wulgaryzmy, do tego nie wiadomo po co użyte, wiadomości jakie uzyskał bohater męcząc się przy tym tak okropnie nijak nie przydały się w fabule).

Dziś na 18.30 idę z Rodzicielką na kolejny zabieg na stopę, ciekawe czy będzie on ostatni czy jednak będzie potrzeba jeszcze jednej-dwóch wizyt. 

Pozdrawiam!