Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowieści. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowieści. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 3 sierpnia 2026

Krótkie opowieści. Nietypowe spotkanie. Dobra lektura.

Od momentu jak zacząłem pracę na infolinii sklepu internetowego sporo dowiedziałem się o ludziach. Większość klientów, do których dzwonię jest przynajmniej poprawnie miła. Zdarzył się jeden pan, który nie wiem dlaczego od razu jak odebrał telefon zaczął mnie wulgarnie wyzywać, przyrównując do jakichś innych sklepów/firm, które zbierają dane ludzi nie wiadomo w jaki sposób itp. itd. Ostatnio też trafiła się pani, która nie pozwoliła mi dojść do słowa, potem zapomniała, że się nie rozłączyła i komuś też w dość wulgarny sposób opisała co i jak się stało po odebraniu połączenia ode mnie. @_@

Od paru dni obsługuję też linię przychodzącą, na szczęście na razie jest po kilka połączeń na godzinę, do tego linię obsługuje zawsze około 10 osób. Pewnie spotkam się z różnymi sprawami, też ze skargami/reklamacjami. Ale na razie głównie klienci składali zamówienia tylko. 

Nie tak dawno miałem nietypowe spotkanie w parku, niedaleko Lasu Kabackiego. Idę sobie spokojnie, koło takiego starego sadu, patrzę, a tu jakiś wielki pies sobie zajada jabłka. Dopiero po chwili doszło do mnie, że to dzik. :D Nie wiedziałem, że to tak wielkie zwierzęta są. Wystraszyłem się nieco, na szczęście zwierzak był na tyle zajęty jedzeniem, że się mną nie przejął. Dopiero jakiś rowerzysta przejeżdżający wystraszył go nieco i dzik zaczął się przemieszczać. I ja też się szybko oddaliłem stamtąd. 

Przeczytałem też naprawdę dobrą, psychologiczną powieść autorstwa Stefana Zweiga pt. ,,Niecierpliwość serca". Ogólnie to dobre studium tego, w jaki sposób należy, a w jaki nie podchodzić do innych ludzi, co należy im obiecywać, a czego nie. Bo z nieprzemyślanych kroków, do tego w zmiennych okolicznościach może wyjść prawdziwa tragedia. Polecam wszystkim, którzy lubią właśnie takie analizowanie od strony psychologii bohaterów, do tego z historią w tle. 

Pozdrawiam! 


poniedziałek, 13 lipca 2026

,,Samuraje. Prawdziwa historia".

 Przeczytałem tę książkę z ciekawością. Spełniła moje oczekiwania w pełni.

Autor z wykształcenia jest grafikiem, designerem oraz historykiem. W szczególności zajmuje się tematyką wojskowości w Azji. 

Autor przedstawił historię samurajów od początków tej wyjątkowej grupy społecznej, aż po ich kres, w tym ostatni głośny przypadek seppuku pisarza Yukio Mishimy (w 1970 roku). 

Dowiedziałem się między innymi jak samurajowie wyprawiali się do Korei Południowej na ,,rajdy" związane ze zdobywaniem nowych ziem i dóbr. Intrygującym wątkiem był ten dotyczący relacji biseksualnych lub homoseksualnych wśród tej grupy społecznej. 

Podsumowując, polecam tę książkę wszystkim fanom historii, Japonii czy ogólnie Azji. Co najciekawsze książka jest z tego roku, a ja dzięki mojej bibliotece mogłem ją przeczytać w ramach regału ,,nowości". :) 

Teraz jako formę przedłużenia tematyki czytam ,,Na południe od granicy, na zachód od słońca" Murakamiego. A potem czeka na mnie zbiór jego opowiadań ,,Ślepa wierzba i śpiąca kobieta". 



Pozdrawiam!

piątek, 19 października 2018

Hiszpania część 10.

3 października mieliśmy kolejną wycieczkę. Tym razem do Maroka. Najpierw ruszyliśmy autokarem do miejscowości Algeciras, by wsiąść na prom płynący w kierunku Ceuty. Na miejscu dołączył do nas Abdul, miejscowy przewodnik. W drugim autokarze (ten pierwszy został w Hiszpanii) powitał nas po arabsku, hiszpańsku i angielsku. Opowiedział co nieco o sobie, okazał się ciekawą postacią, jego rodzice byli pracownikami ambasady, ma przez to w sobie niezłą mieszankę kultur, zna arabski (to akurat nie dziwne), hiszpański,  francuski i angielski. W tym ostatnim języku opowiadał nam o Maroku, często dodawał specyficzne: ,,czy uwierzycie, że...". Ogólnie jego opowieści wzbudzały zainteresowanie, nasza pani przewodnik z biura podróży tłumaczyła w razie co jego słowa. 

Na granicy z Marokiem (jechaliśmy do Tetuanu) przeżyłem szok, nie widziałem jeszcze nigdy tylu ludzi chcących przekroczyć tę niewidzialną linię między państwami. Dowiedzieliśmy się sporo o tym jak wygląda życie w tej okolicy, kobiety po kilka razy dziennie chodzą do Ceuty, by potem sprzedawać towary za mniej więcej 10 euro/kurs. Co ciekawe zwolniono z cła wszystko, co wnosi się do Maroka na własnych plecach. 

Jak jechaliśmy do Tetuanu widoki zmieniały się co chwilę, od zbliżonych do hiszpańskich, przez zielone tereny, aż po góry Riff. Z okna autokaru widziałem wielbłąda, a w samym już Tetuanie osła przechodzącego po pasach przez ulicę. 

Po dotarciu do celu zostaliśmy wypuszczeni z pojazdu na jakimś rondzie, szybko wszystko poszło na szczęście. Dołączył do nas Aziz, pomocnik dla naszych przewodników, który wskazywał nam drogę w ciasnych zaułkach medyny, nawet wiedział jak po polsku mówi się podstawowe kierunki (w prawo, w lewo). Po kilkudziesięciu minutach dotarliśmy do apteki berberyjskiej.  Zapach od samego progu kusił, nigdy nie spotkałem się z tak ciekawym miejscem. Pan prowadzący ten biznes wyglądał jak skrzyżowanie Andrzeja Piasecznego z Maciejem Zakościelnym. Do tego znał naprawdę dużo słów po polsku, bardzo ciekawie brzmiała mieszanka angielsko-polska, gdy opowiadał o kolejnych specyfikach możliwych do kupienia. Kolejnym przystankiem był sklep z pamiątkami, gdzie można było spróbować sił w targowaniu. Muszę powiedzieć, że nawet całkiem dobrze mi szło, tylko zabrakło czasu na zadowalające sfinalizowanie transakcji. Na koniec poszliśmy do knajpy berberyjskiej, gdzie podano nam zupę warzywną, kuskus z kurczakiem i warzywami, mięso z rusztu, ciastka i miętową herbatę. 

Muszę powiedzieć, że wycieczka ta była czymś w rodzaju pewnego rodzaju przewartościowania tego co mam i znam. Stwierdziłem, że muszę zmniejszyć ilość swojego narzekania, bo mimo wszystko nie muszę aż tak mocno walczyć o siebie każdego dnia jak ludzie w Maroku. 








Pozdrawiam!