Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 18 listopada 2019

Ważna środa. Komiks i film.

Dziś zadzwoniła do mnie pani kierownik z oddziału, gdzie miałem staż. Chyba tamten pan kierownik, z którym rozmawiałem w piątek nie znalazł dla mnie miejsca u siebie, wygląda mi to nieco na małą ,,wojnę" o mnie. :D Mam przyjść w środę z CV, wtedy też dowiem się więcej o pracy jako administrator, chociaż na razie nie mam 100% pewności czy dostanę umowę. Tak czy inaczej jest to i tak jedna z bardziej konkretnych ofert i chyba warto się jej przyjrzeć. 

Przeczytałem komiks Alison Bechdel pt. ,,Jesteś moją matką?". Historia osadza się o poszukiwanie odpowiedzi na podstawowe pytanie, jak autorka/główna bohaterka ma zbliżyć się znów do matki. Wplecione są w to elementy psychoanalizy, psychiatrii, wiele jest scen z terapii bohaterki. Ogólnie ciężka tematyka przedstawiona w dość naukowym sosie. Poza tym pojawiają się wątki związane z homoseksualnymi związkami Alison, wszystko jest jednak przedstawione w bardzo artystyczny sposób, nie ma mowy też o jakiejś taniej sensacji czy coś podobnego. Po prostu to element autoanalizy. Przebrnąłem nieco z trudem przez gąszcz obcych mi terminów, zagadnień, jednak sama kreska autorki i historia w całości mnie ujęły. 

Dziś z kolei obejrzałem film pt. ,,Granica". Nie będę wchodził w szczegóły fabularne, bo historia jest dość złożona, do tego prowadzona w dwóch kierunkach. Film zrobił na mnie spore wrażenie swoją artystyczną stroną, do pewnego momentu wszystko płynęło sobie niespiesznie. Według mnie główna bohaterka, Tina może być potraktowana jako symbol wszystkich tych, o których społeczeństwo przypomina sobie tylko wtedy, gdy ich umiejętności, kontakty, cokolwiek jest niezbędne. A tak na co dzień takie osoby żyją sobie na pograniczu społeczeństwa, a należą do niego tylko przez coś w rodzaju ,,macki", czyli właśnie tej rzeczy, umiejętności czy coś w tym rodzaju, których pożąda społeczeństwo w danej chwili. Główna bohaterka tak naprawdę poczuła się moim zdaniem wolna dopiero po poznaniu Vore i wyrzuceniu z domu swojego konkubenta. Film ten to też dość mocny przekaz o tym jak może zaboleć poszukiwanie własnych korzeni, zrozumienie swojego pochodzenia. Nie mniej ma w sobie artystyczny przekaz. 

Pozdrawiam!

sobota, 5 października 2019

Frida Kahlo. Farah Diba Pahlawi.

Przeczytałem biografię Fridy Kahlo autorstwa Barbary Mujica. Życie tej meksykańskiej artystki zostało przedstawione w formie literackiej. Oznacza to trudności w odróżnieniu prawdy i fikcji w niektórych miejscach. Cała historia opowiadana jest przez siostrę Fridy, Cristinę (autorka książki zastosowała ciekawy zabieg, narratorka znajduje się u psychiatry). Oprócz rodzinnych zaszłości, skrywanych emocji w biografii przedstawiona została historia Meksyku z czasu, gdy bohaterka żyła w ojczyźnie (później wiele razy wyjeżdżała do USA czy Europy). Ogólnie całość jest bez zarzutu, język jest bardzo literacki, książkę czytało się bardzo przyjemnie. Warto jednak przed sięgnięciem po nią zapoznać się nieco z życiem (a może też i twórczością) Fridy, by móc odróżniać fakty od fikcji. Sam parę razy musiałem sprawdzać jakieś szczegóły, które wydawały mi się ,,podejrzane". 

Dziś widziałem film dokumentalny o ostatniej cesarzowej (właściwie o żonie szacha, nie wiem jednak jak po polsku można ją nazwać- ,,szachini"?) Iranu. Muszę powiedzieć, że Farah Diba Pahlavi zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Wraz z mężem pracowała bardzo dużo nad poprawą sytuacji w swojej ojczyźnie. Stworzyła wiele projektów zwiększających szanse kobiet, zakres edukacji publicznej, opieki zdrowotnej itp. Jak wiadomo w 1979 roku do władzy doszli zaślepieni religią fanatycy, spowodowali w mojej ocenie cofnięcie się tego kraju do co najmniej XIX wieku. Szach wraz z rodziną błąkał się po świecie, nowe władze ich ojczyzny zmuszały kolejne kraje do wydalania Pahlawich. Ostatecznie swą przystań znaleźli w Egipcie (chociaż dzieci przez jakiś czas mieszkały w Maroku). Ostatni szach Iranu był już jednak chory, zmarł w Egipcie w 1980 roku, tam też został pochowany. Nie wiedziałem, że te dwa kraje coś ze sobą łączyło. Jak dla mnie to bardzo dużo znaczący gest z możliwością pochówku Mohammada Rezy Pahlawiego w tym państwie. Sama Farah Diba Pahlawi przeszła jeszcze w życiu sporo. Jej dwoje dzieci popełniło samobójstwo ze względu na brak możliwości powrotu do kraju. Ona sama mieszka we Francji, skąd dowiaduje się od swoich przyjaciół o sytuacji w domu. 

Wydaje mi się, że zarówno ona jak i Frida mają coś ze sobą wspólnego. Przede wszystkim charaktery, które trudno złamać. Poza tym zmieniły wiele w swoim otoczeniu jak i w umysłach innych ludzi. 

Dziś polecam: Dawn of Demise (death metal), Dazzle Vision (metal alternatywny, screamo) oraz Def Leppard (NWoBHM, hard rock, heavy metal, pop metal). 

Pozdrawiam!

środa, 25 września 2019

Film. Książka.

Obejrzałem ostatnio film dokumentalny, którego bohaterem był Hiranmoy Ghoshal. Pochodził z Bengalu Zachodniego, był pisarzem, który w 1934 roku przyjechał do Polski, by zostać wykładowcą na UW (wcześniej skończył studia w Kalkucie i w Anglii). Ciekawa jest historia jego przyjazdu. Podobno jak pracował w Szwajcarii jako szatniarz, zauważył go polski profesor, zajmujący się językami i kulturą Indii. Ściągnął Hiranmoya do swojej uczelni, jednak praca w naszym kraju ze względu historycznego trwała tylko do 1940 roku. Wtedy bohater filmu wrócił do Indii. Napisał wspomnienia z kampanii wrześniowej, w lokalnych rozgłośniach radiowych przekonywał swoich rodaków do tego, aby posłuchali co ma im do opowiedzenia o nazistach. Podobno w tamtym czasie była pewna grupa Hindusów, która wiązała swoje pochodzenie i pochodzenie nazistów od Ariów. Były też zapatrywania tego typu, że wróg mojego wroga jest moim przyjacielem, chodziło oczywiście o Anglików, dostrzegano możliwości wydostania się spod ich protektoratu poprzez zbliżenie się do nazistowskich Niemiec. W 1947 roku bohater dostał wysokie stanowisko w Moskwie, miał zajmować się promowaniem kultury Indii w swojej ambasadzie.  W 1956 roku powrócił do Indii, by zająć się opisywaniem, a nawet stworzeniem alfabetu dla niszowych języków. W 1957 roku powrócił do Polski, gdzie znów zajmował się wykładaniem na UW. Zmarł w 1969 roku, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Do dziś żyje jego córka Mira, miał też syna Bogdana. 

Przeczytałem też książkę ,,The Most Beautiful. Moje życie z Prince`em". Autorka, Mayte Garcia przedstawiła historię swojego małżeństwa z tym artystą w dość interesujący sposób. Poznali się, gdy miała 16 lat, zaczęła wtedy tańczyć w zespole Prince`a. Gdy skończyła 20 lat coś między nimi się zmieniło, zbliżyli się do siebie na tyle, że w końcu zdecydowali się na ślub. Wspólne życie w trasach koncertowych, a także późniejsze dwie tragedie doprowadziły do stopniowego wygaśnięcia uczucia. Tymi tragediami było urodzenie dziecka (syna) z poważnymi wadami genetycznymi, który po pewnym czasie zmarł, później Mayte Garcia poroniła. Prince po jakimś czasie zaczął pocieszać się w ramionach innej kobiety, co doprowadziło do rozwodu pary. Zadziwiające było podejście tego znaczącego artysty do religii. Pewnie jego studia nad Biblią ze Świadkami Jehowy spowodowały swoiste odchylenia w tej materii. Bo nijak nie umiem zrozumieć, gdy człowiek tłumaczy brak zgody na badania genetyczne czy zabiegi medyczne swoją religią. Gdyby autorka książki nie zgodziła się na zabieg po swojej drugiej tragedii mogłaby umrzeć. Nigdy jakoś specjalnie nie intrygował mnie Prince, jednak po przeczytaniu tej książki jakoś inaczej na niego zaczynam patrzeć. Książka jest warta polecania, bo nie ma w niej taniej sensacji, są raczej wspomnienia wspólnych chwil, zarówno tych miłych jak i tych tragicznych. 

Dziś byłem z Rodzicielką na zakupach. Ogólnie zmęczyło nas to nieźle. Do tego jeszcze skomplikowała się sprawa z naszymi telefonami. Musiałem kupić nową kartę, okazało się potem, że wybrałem zły model. Ogólnie zakręcone chwile na tych zakupach były. 

Staruszek z kolei utknął na cały dzień w szpitalu. Dostał kolejną dawkę chemii, do tego był to najdłuższy jego pobyt w szpitalu (wizyta lekarska koło 15, podanie chemii parę chwil potem, wszystko wolno podawane, do tej pory nie ma Staruszka w domu jeszcze). 

Pozdrawiam! 

niedziela, 17 marca 2019

Pewne zagmatwanie.

Obejrzałem ostatnio film pt. ,,Beksińscy. Album wideofoniczny". Wcześniej czytałem kilka książek dotyczących całej rodziny jak i oddzielnie Zdzisława oraz Tomasza. Film wprowadził mi do głowy pewne zagmatwanie, jakieś elementy układanki stały się jaśniejsze, inne przykryła jakiegoś rodzaju mgła. Nie mniej wydaje mi się, że mam już w miarę szerokie pole widzenia całości, jednak wydaje mi się, że niektórych elementów układanki nie uda mi się nigdy znaleźć. Po prostu pewnie będę wracał myślami co jakiś czas do tragicznych losów tej rodziny jak i jej członków z osobna. 

Wysłuchałem kolejnej płyty, tym razem Kadavar ,,Berlin". Jest to niezła porcja bujających rytmów spod znaków hard rocka, psychodelii i stoner rocka. Czuć pewne nawiązania do protoplastów tych gatunków, jednak bez zbytniego zatracania się w samej przeszłości. Zespół dosypuje do mieszanki odrobinę bluesa, co prowadzi do naprawdę ciekawych efektów. Daję 9,5/10. 

Dziś polecam: Ape Unit (grindcore, punk, noise), Anti Tank Nun (heavy metal) oraz Apocalypse Orchestra (folk średniowieczny, doom metal). 

Pozdrawiam!

poniedziałek, 18 lutego 2019

Wydarzenie kulturalne. Rzut oka na socjologię.

Obejrzałem ostatnio galę wręczenia nagród ,,Bestsellery Empiku". Muszę powiedzieć, że  mam dwa najważniejsze spostrzeżenia. Jedno dotyczy mojego nazwijmy to zacofania względem nowości wydawniczych w Polsce. Niby coś tam czytam od czasu do czasu, coś usłyszę w radio. A mimo to niektóre nominacje były dla mnie kompletnym szokiem, nowością itp. 

Drugie spostrzeżenie dotyczy już samych kategorii w jakich wręczano statuetki. Zdziwiło mnie, że zamiast gier komputerowych dano jakąś nową kategorię związaną z Internetem (coś jak najważniejsze wydarzenia marketingowe/show-biznesowe 2018 roku). Jakoś nie umiem sobie połączyć czegoś takiego z Empikiem. Poza tym nie szczególnie podobało mi się włożenie do jednej kategorii płyt z muzyką pochodzącą ze świata rapu/hip-hopu i płyty Dawida Podsiadło. Przecież to są zupełnie inne muzyczne klimaty. Podsumowując, nastawiłem się na nie wiadomo jaką ucztę kulturalną, dostałem za to pomieszanie z poplątaniem. Ot, choćby nagroda dla pani Katarzyny Nosowskiej za jej książkę. Lubię ją jako autorkę tekstów, wokalistkę, jednak ta jej pozycja książkowa może zostać właściwie okryta zasłoną milczenia przeze mnie. Ciekawym elementem był występ Slasha i Mylesa Kennedy`ego z grupą The Conspirators, podoba mi się u nich połączenie brzmienia gitar i głosu wokalisty. 

Obejrzałem też bardzo ciekawy, choć niosący ze sobą dość ponure przesłanie dokument pt. ,,Szwedzka teoria miłości". Twórcy pokazali w nim skutki, jakie niesie za sobą przekonanie szwedzkiego społeczeństwa, że najlepszą drogą do szczęścia jest absolutna wolność i indywidualizm jednostki. W praktyce podejście takie sprowadza się do izolacji od innych osób, życia w samotności i skupienia się tylko na sobie. Przeraziły mnie szczególnie kadry, gdy młoda kobieta zamówiła sobie przez Internet nasienie mężczyzny, którego kilka dni wcześniej wskazała poprzez specjalną wyszukiwarkę dawców. Można wybrać kilka cech, jakie ma posiadać taki mężczyzna. Samo to nie byłoby tak szokujące, gdyby nie deklaracja wielu kobiet, które odrzucają możliwość ewentualnego związku z mężczyzna,  wystarcza im taki dawca, a z całą resztą sobie na pewno poradzą. Ciekawe tylko, co po iluś latach powie swojemu dziecku w kontekście braku ojca, braku pełnej rodziny. W ten sposób w momencie kręcenia filmu ok. 50% rodzin składało się tylko z matki i dzieci. 

Jeszcze bardziej koszmarne było chyba to, gdy twórcy pokazali specjalną firmę, która odnajduje rodziny zmarłych osób. Czasami mają tak mało danych, że muszą iść do mieszkania zmarłego w poszukiwaniu wskazówek jakichś. Bywa też tak, że nie są w stanie odnaleźć nikogo z rodziny, to dopiero jest osamotnienie człowieka wśród innych. Nie mówiąc już o dyżurach innych firm, które przeszukują lasy, opuszczone miejsca w poszukiwaniu zmarłych, których zaginięcia nie zgłoszono. 

Równie niepokojące są starania rządu o to, by nowo przybyli obywatele innych państw jak najszybciej zaczęli funkcjonować jak Szwedzi. Nauka języka czy kultury nie jest zła, może nawet pomóc takim osobom w codziennym życiu. Rząd Szwecji podchodzi do imigrantów w sposób przeczący głównej idei,  nie pozwala im być indywidualistami, co kłóci się według mnie z podstawowym założeniem, jakie przyświeca obywatelom tego kraju. A potem następuje wielkie zdziwienie, gdy jacyś osobnicy tworzą swoje własne enklawy, gdzie nikt inny nie ma wstępu. 

Pokazano w tym filmie grupę młodych ludzi, którzy zamieszkali w lesie, by żyć miłością. Niby zamiar jest słuszny, bo chcą skorzystać ze swojej wolności, jednocześnie symbolicznie przeciwstawiając się planom polityków. W praktyce może dojść do sytuacji, że stworzą w sposób mniej czy bardziej świadomy mikro społeczność, będącą równie niebezpieczną skrajnością jak ogólnie panujące trendy. 

Ogólnie mówiąc moje lewicowe poglądy zostały tak wystawione na próbę tym filmem, jak się tylko da. Bo według mnie są granice wolności, kreowania idealnego społeczeństwa i tym podobnych spraw. W taki sposób tworzy się społeczeństwo chore, nie da się na dłuższą metę żyć w samotności, skoro wokół nas są inni, to powinny powstać choć najmniejsze więzi nas łączące. Pozbawione sensu było też moim zdaniem wmawianie na forum Unii Europejksiej, że społeczeństwo szwedzkie jest najszczęśliwsze na świecie, wszystkie pozostałe, w szczególności z Afryki czy Ameryki Południowej są na końcu skali. Przykład lekarza (Szweda właśnie), który zamieszkał w Etiopii, by pomagać tamtejszej ludności wyjątkowo obrazowo obala ten mit. Według niego w Szwecji bardzo rzadko u chorego pojawiają się inne osoby, nie mówiąc już o momencie śmierci, w Etiopii człowiek żyje w społeczeństwie, może liczyć na wsparcie, w każdej sytuacji. Ważne też było stwierdzenie tego doktora, że społeczeństwo Etiopii może nie jest bogate materialnie, jednak duchowo jest o wiele bogatsze od Szwedów. 

Dziś polecam: Covenant (futurepop, EBM, synth pop), Cryptopsy (techniczny death metal, deathcore, death metal) oraz Crystal Casteles (elektronika, 8-bit, witch house, synth pop).

Pozdrawiam!

sobota, 3 listopada 2018

Sportowo. Filmowo. Serialowo.

Dziś trochę pogapiłem się w telewizor. Na początku obejrzałem ze Staruszkiem po raz chyba trzeci film ,,Jesteś Bogiem" o grupie Paktofonika. Każde kolejne obejrzenie pozwala mi nieco inaczej spojrzeć na wszystko co wiązało się z tym zespołem i z samym Magikiem. Muszę powiedzieć, że szczególnie końcówka filmu zapada w pamięć na jakiś czas. 

Potem oglądałem Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów. Konkurowały ze sobą panie w kategorii do 55 kilogramów. Szczególnie niezwykła była reprezentantka Tajlandii (obecna mistrzyni olimpijska), podnosiła ciężary przewyższające dwukrotność jej masy ciała, wygrała konkurencję i przy okazji pobiła parę rekordów świata. 

W tym miejscu warto też wspomnieć o sukcesie naszych AMP futbolistów, dotarli do ćwierćfinału Mistrzostw Świata, gdzie w rzutach karnych zostali pokonani przez Angolę.  

Na koniec obejrzeliśmy pierwszy odcinek serialu ,,Ślad". Na razie to nic nie mogę szczególnego napisać o nim, może tyle, że przedstawia sprawy kryminalne w sposób nieco inny niż do tej pory można było oglądać (od strony specjalistów z dziedzin takich jak kryminalistyka, informatyka, medycyna sądowa). 

Ciekawy jestem też serialu ,,Opowieść podręcznej", który będzie nadawany w jednej ze stacji TV. 

Dziś polecam: Ashes Divide (rock alternatywny, rock progresywny, metal alternatywny), Assemblage 23 (futurepop) oraz Astral Projection (trance, dance, techno). 

Pozdrawiam!


piątek, 14 września 2018

Kolejny film powstaje pod oknami.

Kolejny raz przyjechała jakaś ekipa filmowa, rozstawili się pod oknami, nawet parę razy widać było jakiegoś aktora (tak sądzę), jednak nie kojarzyłem go z żadnej produkcji. Nie wiem też czy kręcono odcinek serialu czy do filmu coś. Ekipa po paru godzinach zebrała się i pojechała sobie. Muszę powiedzieć, że czasem ciekawie jest w mojej okolicy. 

Pozdrawiam! 

niedziela, 15 lipca 2018

Przed wyjazdem.

Ekipa filmowa działała w nocy w jednym z mieszkań w nadbudówce. Rano zwinęli się i nawet nie miałem jak ustalić co to za film/serial robili. 

Mecz finałowy muszę powiedzieć był dość ciekawy, szczególnie w pierwszej połowie. Wydaje mi się, że obydwie drużyny zasłużyły na grę w tym etapie. Francja po 20 latach sięgnęła po kolejny tytuł mistrza świata, a Chorwacja wraca jako druga drużyna globu. Jakby to dotyczyło biało-czerwonych to nawet trzecie miejsce w ciemno bym wziął dla nich. 

Gratulacje dla obydwu drużyn. Niech żyje Francja! Niech żyje Chorwacja!

Jutro o tej porze pewnie będę już w okolicach Rymanowa, mam nadzieję na dość dobrą drogę, bez jakichś problemów. 

Pozdrawiam! 

środa, 25 kwietnia 2018

Małe zmiany. Film.

Dziś zrobiliśmy małe zmiany w kuchni, w komórce, gdzie mamy przeróżne garnki, produkty spożywcze, słoiki itp. itd. zmieniliśmy ceraty na półkach. Przy okazji zobaczyliśmy czy nie ma czegoś do wyniesienia na śmieci. Oczywiście sporo rzeczy było zbędnych, ważne jest przynajmniej to, że jest więcej miejsca od teraz. Fajną sprawą jest też fakt rozjaśnienia się w tej komórce, bo nowe ceraty są jasnoniebieskie. 

Obejrzałem dziś film pt. ,,Kurt Cobain: Życie bez cenzury". Muszę powiedzieć, że zrobił na mnie pozytywne wrażenie jeśli chodzi o przemieszanie różnych technik ze sobą. Szczególnie animowane wstawki to coś, co do tej pory kojarzyłem raczej z fabułą niż z dokumentem. Pojawienie się piosenek Nirvany jak i bardziej osobistych kawałków Kurta (tak sądzę, nie jestem wielkim ekspertem od tego zespołu) to też coś godnego uwagi. Minusem było pewne nagromadzenie wypowiedzi, które przedstawiały go dość jednostronnie, dokładnie od strony uzależnień. Mimo to wyłuskałem z tego filmu fragmenty, które złożyły mi się na portret człowieka zagubionego, u którego sława spowodowała zupełnie odwrotny skutek niż większość osób myśli. Podobno przyjmował dużo mocniej każdą pochwałę ale i każdą negatywną uwagę. A w przypadku osiągnięcia popularności oceniane jest właściwie wszystko. Zdziwiło mnie też trochę zakończenie, w którym wspomniano jedynie o samobójczej (według wersji oficjalnej, choć z pewnymi zastrzeżeniami różnych osób, nikt nie ocenił oficjalnie jak to wszystko było i jak było z tą jego śmiercią) śmierci Kurta. Przez takie sytuacje mogą rodzić się różne pytania, a tak odbiorca miałby możliwość zapoznania się z różnymi opiniami na ten temat. Z tego co wiem akurat ten film był chyba pod patronatem Courtney Love, z tego względu mogę zrozumieć takie, a nie inne zakończenie. Tak czy inaczej całość zrobiła na mnie wielkie wrażenie, choć przyznam od razu, że film należy do ciężkich. Z drugiej strony czasem warto zobaczyć sławę z jej ciemnej strony, w końcu osoby znane są nadal ludźmi, mogą zostać przez swoją popularność pokonane.  

Pozdrawiam!

piątek, 23 lutego 2018

Małe działania.

Dziś miałem przed południem lekcję angielskiego, muszę powiedzieć, że jakoś nadal pamiętam wszystko, choć od ostatniej lekcji minęło sporo czasu. :)

Szukam nowych dźwięków na tej stronie co niedawno ją odkryłem, mam już nawet parę swoich typów do polecenia tutaj.

W poniedziałek nadrobię ,,Szkołę rocka" z wokalistą Tenacious D w roli głównej. Bo nie tak dawno dali ten film i jedynie kawałek zobaczyłem ze względu na jakiś inny program w tym samym czasie.

Dziś polecam zespół Hunter (heavy i trash metal).

Pozdrawiam!

poniedziałek, 6 listopada 2017

Muzycznie. Szał zakupów.

Byłem dziś z Rodzicielką po parę rzeczy z pewnej drogerii, przy okazji zanieśliśmy spodnie do skrócenia. Niby człowiek wyszedł po kilka rzeczy, a cały spacer połączony z kupowaniem zajął dwie godziny. :D

Posłuchałem sobie dziś składanki z kawałkami należącymi do nurtu grindcore. Czasem lubię słuchać tak ekstremalnej muzyki, z ekstremalnym przekazem. Jak ktoś chce poznać, polecam m.in. Napalm Death, Brutal Truth, Pig Destroyer, Agathocles. 

Wyczytałem też, że w 2018 roku (w grudniu chyba) ma wyjść film o grupie Queen. Podobno aktor, który ma wcielić się w postać lidera tego zespołu jest fenomenalny wręcz. Świadczyć może o tym fakt wykonania przez niego paru piosenek Queen swoim głosem, co jak wiadomo po oryginalnym wykonaniu jest czymś bardzo trudnym.

Pozdrawiam!

czwartek, 14 września 2017

Wspomnienie muzyczne. Plan czytelnika.

W środę o 20 widziałem ze Staruszkiem w kinie film. I to nie byle jaki, bo był to zapis koncertu Davida Gilmoura z Pompejów. Na początku myślałem, że nic z tego nie będzie, bo film po dziesięciu minutach został przerwany, po kolejnych dziesięciu minutach jednak wszystko się powiodło. Muszę powiedzieć, że to była muzyczna uczta, najwyższej klasy, godna miejsca w jakim została uwieczniona. Były też dwa momenty nieco słabsze moim zdaniem, w jakiejś mierze dłużyzny, jednak w ogólnym rozrachunku nie wyszły na złe obrazowi. W paru momentach miałem ciarki wielkości piłek do tenisa, szczególnie przy moim wręcz ukochanym ,,Wish You Were Here" i ,,Shine On You Crazy Diamond". Wielkie wrażenie zrobiło na mnie także miejsce tego muzycznego wydarzenia, amfiteatr w Pompejach zachowany w całkiem dobrym stanie, choć publiczność mogła być jedynie przed sceną (pewnie chodziło o  bezpieczeństwo, wiele osób siedzących mogłoby naruszyć ściany budowli). Mistrzostwem świata był także telebim, na którym poza zbliżeniami na muzyków można było zobaczyć różne wizualizacje pasujące do muzyki. Jak dla mnie nie ma skali by ocenić coś tak niesamowitego jak ten koncert. 

Założyłem sobie, że zapoznam się z wybranymi przez siebie pozycjami z klasyki literatury. Na razie czytam ,,Proces", następnie zamierzam zmierzyć się z ,,Ulissesem", a na deser zostawię sobie ,,Miłość w czasach zarazy". Co z tego wyjdzie, zobaczymy. 

Pozdrawiam!